Een Port-a-Cath is echt heel klote

Een Port-a-Cath is echt klote

Al vanaf de allereerste keer dat ik op de dagbehandeling van het oncologie centrum terechtkwam, vertelden de verpleegsters mij meerdere keren over een Port-a-Cath (PAC). Nadat er drie keer mis was geprikt voor de eerste chemokuur wilden ze mij zo’n apparaatje laten zien bij een andere patiënt. Wat raakte ik daar elke keer van in paniek. Ik wilde helemaal niet zo’n ding. Dat leek mij echt een nachtmerrie. Mijn moeder vroeg ook meermaals of de verpleegsters er niet elke keer over wilden beginnen. Helaas begonnen verpleegsters weer over deze ‘fijne oplossing voor al dat misprikken’ zodra mijn moeder even van de afdeling was.

Nooit meer pijn

Meerdere keren kreeg ik te horen dat de PAC echt dé oplossing was voor mijn naaldenfobie. Als dit ‘poortje’ eenmaal zat, zou ik nooit meer last hebben van mislukte pogingen om een infuus aan te prikken. Misprikken met een PAC? Dat bestaat niet. Daarnaast vertelden de verpleegsters mij dat ik geen last zou hebben van de PAC. De chemokuren zouden pijnloos mijn lichaam in worden gespoten en in mijn herstelweken kon ik gewoon alles doen. Althans, dat is wat mij werd verteld. In de maanden dat ik nu ziek ben, leerde ik dat ik beter aan lotgenoten kon vragen wat hun ervaringen waren. De mensen met een PAC waren er ook erg positief over. Bovendien had ik op een gegeven moment geen keus meer.

Uitzondering

De afgelopen maanden is wel gebleken dat ik vaak de uitzondering op de regels ben. De eerste twee chemokuren verliepen redelijk vlekkeloos. Ik moest wel naar de OK om het infuus aan te laten prikken, maar dat vond ik ok (haha). Zolang het daar lukte om een infuus aan te prikken, hoefde ik geen PAC. Helaas ging het na die twee chemokuren redelijk bergafwaarts. Ik bleek een erg zeldzame bijwerking te hebben op een van de medicijnen. Het zetten van de PICC-lijn lukte niet. Toen de operatie van de Port-a-Cath lukte, was ik heel opgelucht. Dit betekende dat ik eindelijk door kon gaan met het nieuwe behandelplan. De eerste week na die operatie kon ik niks. Ik had enorme pijn en ik was gesloopt. Die pijn leek mij redelijk normaal. Er was in mij gesneden en die wond met PAC moest herstellen. Gelukkig verzorgde mijn lieve vriend mij op alle momenten dat ik alleen maar huilend en kermend van de pijn op bed lag.

Pijnlijk

Inmiddels heb ik mijn Port-a-Cath al twee maanden. En de pijn? Die is nog steeds aanwezig. Ik kom dan ook niet aan dat ding. Tijdens mijn laatste chemokuur vervloog mijn hoop in de beloftes die de verpleegsters in het begin maakten. Het aanprikken mislukte. Bovendien deed het de twee uur dat ik de chemokuur binnenkreeg zo’n pijn. En nu nog steeds. Middelzware dingen optillen? Lukt niet. Mijn armen omhoog doen om het rolgordijn te openen? Kan ik niet. Blijkbaar ben ik weer een uitzondering op de regel. Toen ik aan een van de verpleegsters vroeg of ik de enige was met continue pijn, zei ze dat ze zelden patiënten tegenkomt die zulke pijn houden. Terwijl ik in gesprek met een andere verpleegster (niet van mijn ziekenhuis) erachter kwam dat zij genoeg patiënten heeft gekend die zelfs niet konden slapen van de pijn.

Niet mijn ding

Tuurlijk, ik snap heel goed dat een Port-a-Cath voor veel mensen wel een uitkomst is. Wat ik vervelend vind, is dat niemand in het ziekenhuis mij heeft verteld dat ik ook wél blijvende pijn kan hebben. Alle artsen en verpleegsters hemelden het poortje alleen op. Maar ik ben nu degene die wel met pijn rondloopt. Het liefst laat ik de PAC er zo snel mogelijk uithalen. Toch denk ik dat ik ‘m nog minstens twee maanden laat zitten. Twintig mei is mijn laatste chemokuur, maar pas vier tot zes weken later wordt er een PET-scan gemaakt. Voor die scan wordt er ook vloeistof in mijn lichaam gespoten en dan is een PAC wel zo handig als een infuus aanprikken niet lukt. Het hangt natuurlijk ook af van de uitslag die ik ergens in juli krijg. Stel dat de uitslag goed is, wil ik wel van dat ding af. Zodat ik ook weer eens helemaal pijnloos door het leven kan.

5 Reacties

  1. mei 4, 2020 / 6:29 am

    Wat een ellende! Je hoort er inderdaad vaak lovende verhalen over, maar het kan dus (helaas) ook anders. Goed dat je hier aandacht aan besteedt. Ik hoop echt voor je dat je zo snel mogelijk weer van het ding af kunt!

  2. Cora
    mei 4, 2020 / 9:45 am

    Je hebt dubbel pech, lieve Marloes: steeds ben je een uitzondering. Goed dat je op deze manier laat weten dat de PAC een oplossing kan zijn maar zeker niet altijd een pijnloze! Sterkte ermee.

  3. mei 4, 2020 / 9:51 am

    Pff, wat naar, zeg! Hopelijk kan-ie er snel uit.

  4. Sophie
    mei 4, 2020 / 12:19 pm

    Wat een rotding! Ik duim dat hij er zo spoedig mogelijk uit kan. Hou je taai! Liefs en een dikke knuffel

  5. mei 4, 2020 / 3:29 pm

    och lieverd toch, het klinkt vreselijk.. pijn is echt een hel. Dan denk je geholpen te zijn en dan heb je gewoon nog steeds veel pijn. Hier hadden ze inderdaad ook eerlijk over moeten zijn, dat ben ik helemaal met je eens

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.